ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تو را

التفاتی به اسیران بلا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو را

با اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را

دوستی با مردم نادان سفالین کوزه ایست

بشکند ور نشکند باید به دور انداختن

دوستی با مردم دانا چو زرین کوزه ایست

نشکند ور بشکند نتوان به دور انداختن

دوستی زیباترین شهر جهان است

دوستی رنگین ترین رنگین کمان است

خواهی اگر قلب تو روشن شود

پیش تو عالم همه گلشن شود

در گذر از غصه و از اشک و آه

خنده بکن از ته دل حامد جان

زندگی آتشگهی دیرینه پا برجاست

گر بیفروزیش رقص شعله اش از هر کران پیداست

ورنه خاموش است

خاموشی گناه ماست

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته بجاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

اگر دورم ز دیدارت نشان بی وفایی نیست

وفا آن است که نامش را نهان بر زیر لب دارم

بگورستان گذر کردم کم و بیش

بدیدم حال دولتمند و درویش

نه درویشی بخاکی بی کفن ماند

نه دولتمند برد از یک کفن بیش

چه خوب است عشق ورزیدن به دیگران آن چنان که خود خواهانند ، چه خوب است همه را خوب دیدن و همه را باور داشتن.

خیلی خوشحالم در این دوران سربازی با بچه های با حال آشنا شدم
مخصوصا بچه های لار ، من از روی مهدی جورکش اخلاق بچه های لار را شناختم ...

                               اگه دست توی دستام نذاری خدا نگهدار...

آری زندگی مجموعه ای از خوبیها و بدیها ، خوشی ها و غمها و... است
هر چیزی که در زندگی است قطعا متضادی نیز دارد که هر یک در زندگی به نوبت سایه خواهد افکند ولی انسان موفق کسی است که به دست خود سرنوشت را بسازد و از ناکامیهای زندگی و شکستها پلی بسازد برای رسیدن به شاد کامیها و پیروزیها آری اینگونه است که شاعر می گوید:

مرد را دردی اگر باشد خوش است

درد بی دردی علاجش آتش است

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد

بیچاره دلم در غم بسیار افتاد

بسیار فتاده بود اندر ره عشق

اما نه چنین زار که این بار افتاد

بی میل تو میل به میل باکس ندارم

هی میل بزن میل بگیر میل تو دارم

ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش

در طلبش روز و شب منتظر یار باش

دلبر تو پشت در حاضر است و ناظر است

مخزن دل بر گشا عاقل و هشیار باش

در دفتر خاطراتت ای دوست
             این خاطره را ز من نگه دار
                           شاید ز پس روزگاری
                                       خطم نگری و یادم آری

ز دو دیده خون فشانم ز غمت شب جدائی

چه کنم که هست اینها گل باغ آشنایی

بهارین باش شکوفا شو

کنار عشق پیدا شو

نگارین باش زیبا شو

به خوش خلقی هویدا شو

اومدم شبها رو باور نکنم غصه نذاشت

اومدم غصه رو باور نکنم شب نمی ذاشت

خوشا آنروز که در صفحه شطرنج غمت

شاه عشق بودم و با کیش رخت مات شدم

خانه دوست کجاست؟
در فلق بود که پرسید سوار
آسمان مکثی کرد
رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شبها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت
نرسیده به درخت کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است
و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است
می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد
پس به سمت گل تنهایی می پیچی
دو قدم مانده به گل
پای فواره اساطیر زمین می مانی
و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد
کودکی می بینی
رفته از کاخ بلندی بالا
جوجه بردارد از لانه نور
و از او می پرسی
خانه دوست کجاست؟

همیشه ماندن بهترین نیست
همیشه رفتن آن حضور ناب نیست
گاهی میان ماندن و رفتن هیچ
فرقی نیست
دلتنگیم باشد
آنها را نمی بینم باشد
اصل درست این است
که عزیزان ما در خانه دل ما جای دارند
نرم و مهربان

زندگی جاریست ...
            مثل خون در رگها ...

عمر گران می گذرد خواهی نخواهی

سعی بر آن کن نرود رو به تباهی

مطلب دل را طلب از سوی خدا کن

چون رحمت اوست لا یتناهی

زندگی سربازی مانند چشمه ای جوشان
که همیشه طراوتش در دل می ماند

بین منو تو فاصله غوغا می کنه

یاد وفای قشنگت منو رها نمی کنه

خواهی که جهان در کف اقبال تو باشد

خواهان کسی باش که خواهان تو باشد

نگاهت با صدایت هر دو نیکوست

نگاهت می کنم چون دارمت دوست

الهی ! نسیمی دمید از باغ دوستی دل را فدا کردیم بویی یافتیم از خزینه دوستی ، به پادشاهی بر سر عالم فدا کردیم ، برقی تافت از مشرق حقیقت آب و گل کم انگاشتیم و دو گیتی بگذاشتیم و یک نظر کردی در آن نظر سوختیم و بگداختیم

محبت ره به دل دادن صفای سینه می خواهد

به یاد یکدگر ماندن دلی بی کینه می خواهد

در این دنیا نکردم من گناهی

فقط کردم به چشمانت نگاهی

وقتی که دیگر نبود
                           من به بودنش نیازمند شدم
وقتی که دیگر رفت
                           من به انتظار آمدنش نشستم
وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد
                           من او را دوست داشتم
وقتی که او تمام کرد
                           من آغاز کردم
و چه سخت است
                           تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن
                            مثل تنها مردن است
 

بشنو از نی چون حکایت می کند

از جدائیها شکایت می کند

***

ما برای وصل کردن آمدیم

نی برای فصل کردن آمدیم

ای که از یار وفا می طلبی یار کجا

همه یارند ولی یار وفادار کجا

... به یاد یکدگر بودن دل بی کینه می خواهد

دوست آن باشد که جاودان باشد

نه آنکه مخصوص یک زمان باشد

عارفان را نیست شمع و شاهد از بیرون خویش

می ا نگوری نخورده باده شان هم خون خویش

خون غم بر ما حلال و خون ما بر غم حرام

هر غمی کو گرد ما گردید پا نهاد در خون خویش

***

زندگی بازیست ما خود صحنه می سازیم

تا بازیگر بازیچه خویشتن باشیم

چه خوش باغیست باغ زندگانی

گر ایمن بودی از باغ خزانی

اگر در خواب می دیدم غم روز جدائی را

به دل هرگز نمی بستم خیال آشنایی را

اگر دیدی تو را کردم فراموش

بدان شمع وجودم گشته خاموش

مرغ محبتم من کی آب و دانه خواهم

با من یگانگی کن یار یگانه خواهم

ای بی وفا اسم وفا از غم نیاموزی چرا

غم با همه بی مهریش هر شب به ما سر می زند

حدود 45 روز از دوره آموزشی گذشته و خاطرات خوب و بد زیادی را پشت سر گذاشتیم اما مهمتر از آن دوستان زیادی بود که در این دوره پیدا کردیم و شناختیم ...

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

عجب رسمی رسم زمونه

قصه برگ و باد خزونه

می رن آدما از اونا فقط

خاطره هاشون به جا می مونه

زمونه همیشه بازیهایی داره که بعضا خوشایند کسی نیست . اما در موقیتهای سخت و دشوار انسان با کمک دوستان خوب می تواند دقیقه های سخت و دشوار زندگی رو پشت سر بگذاره و به امید زندگی بهتر در کنار دوستان و افرادی که در سختیها در کنارمان هستند زنده بماند ...

تا دل به دو زلف یار دادم

یک مهره به آن دو مار دادم

طومار حیات خویشتن را

پیچیده به دست یار دادم

بس لاله ز چشم خون فشانم

هر روز به آن نگار دادم

خون دل بی شکیب خود را

بر بستر لاله زار دادم

با عقل نرفت کار من پیش

مجنونی دل قرار دادم

خونابه کاسه نگاهم

پر کرده به روزگار دادم

حشمت ! به وصال او میاندیش

من عمر به انتظار دادم

مردم سه گروهند : یکی جوانان که از آنچه انجام می دهند حرف می زنند
                              پیرها از آنچه گذشته حرف می زنند
                              و احمقها که از آنچه خواهد شد صحبت می کنند

یک نفس با ما نشستی خانه بوی گل گرفت

خانه ات آباد ویرانه بوی گل گرفت

عشق گفتیم صدق باشد مایه اش

طفل را صدق باشد دایه اش

دل بدست آرید تا آدم شوید

وآنگهی با سر حق مرحم شوید

آتش عشق به عمری دل و جان سوخت مرا

تا که معشوق ره عاشقی آموخت مرا

فکر بلبل همه آنست که گل شد یارش

گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود

این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

زندگی آب روان است روان می گذرد

دوستی آتش جان است گران می گذرد

جو صمیمی حاکم بر گروهان سوم سرشار از خاطرات بسیار شیرین و بیاد ماندنی بود که سختی طاقت فرسای گرمای تابستان و سایر شرایط سخت آموزشی در پادگان را تبدیل به بهترین عمر من و شما نمود.

گفتم شبی به مهدی از تو نگاه خواهم

گفتا که از تو من هم ترک گناه خواهم

عمری است که دم به دم علی می گویم

در وقت نشاط و غم علی می گویم

یک عمر علی گفتم و انشاءاﷲ

تا آخر عمر هم علی می گویم

از اینکه در دوران آموزشی دوستانی پیدا کردم خوشحالم ...

... گر چه روز های سخت پادگان ، اذیتمان می کرد اما این توفیق اجباری را به فال نیک می گیریم و واقعا هم اینطور بود.

***

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده عالم دوام ما

دوران نه چندان زیبای آموزشی با تمام سختی ها و شیرینیهایی که داشت به آخر رسید اما گاهی گذشت زمان سریع و گاهی کند بود با اینکه رفتار دوستانه بچه های گروهان باعث می شد که سختی و تنهائی احساس نشود ... و آرزو دارم فراموش نکنیم یکدیگر را و تک تک بچه ها را و ... ولی این را مطمئن هستم اگر روزی از ما بپرسند کجا خدمت کردید بگوئیم پادگان شهدای کرمانشاه .

غم مخور ایام هجران رو به پایان میرسد

یک نفس با ما نشستی خانه بوی گل گرفت

خانه ات آباد ویرانه بوی گل گرفت

عشق گفتیم صدق باشد مایه اش

طفل را صدق باشد دایه اش

دل بدست آرید تا آدم شوید

وآنگهی با سر حق مرحم شوید

آتش عشق به عمری دل و جان سوخت مرا

تا که معشوق ره عاشقی آموخت مرا