بس ناله که از سینه هر سنگ بر آریم

ما ناله چو نی گر ز دل تنگ بر آریم

با اشک از آیینه دل ، زنگ بر آریم

ای غم مددی کن مرو از این دل و بگذار

صدق پیش آر که اخلاص به پیشانی نیست

طاعت آن نیست که بر خاک نهی پیشانی

خوش بود دامن سحرا و تماشای بهار

بامدادان که تفاوت نکند لیل و نهار

هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار

این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود

آخر ای خفته سر از خواب جهالت بر دار

خبرت هست که مرغان سحر می گویند

بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات

که در طریقت ما کافریست رنجیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم